Een nieuw redactielid, een nieuw geluid. Sinds maart dit jaar
maak ik met veel plezier deel uit van de redactie van het blad dat
u nu leest. Een blad, waarvan ik hoop dat het u net zoveel plezier
geeft om het te lezen als dat het ons geeft om het samen te
stellen. Dat de artikelen weer zeer interessant zijn, daarmee zal
ik u hier niet vermoeien. Dat kunt u het beste ervaren door de
artikelen zelf te lezen. Ik wil deze gelegenheid namelijk aangrijpen
om iets persoonlijks met u te delen: ik durf thuis en in
mijn persoonlijke omgeving niet over mijn werk te praten. Niet
dat ik me schaam of zo, maar het werk dat ik doe is nogal onopvallend.
De wereld weet niet wat ik doe en dat doet me eigenlijk
wel plezier.
Wanneer ik na een dag werken thuis kom, verbaas ik mij er niet
over dat het huis er nog staat. Ik open de deur en laat deze meestal
open staan zodat de katten erin of eruit kunnen. Of, als het
koud is, doe ik de deur dicht en de kachel aan, waarbij ik weet
dat het binnen een half uur al lekker warm is. Ik kijk wat door
het raam en denk er niet bij na dát ik erdoorheen kijk en de warmte
goeddeels binnen blijft. En ik denk dat velen met mij daar niet
over na denken. Doe je de kachel aan dan wordt het warm, stinkt
het in huis dan trek je de ventilatieroosters open, koop je een
nieuw huis dan weet je dat je gasrekening lager zal zijn dan de
afgelopen jaren.
En dat is wat ik doe, wat wij doen, we proberen het leven van
mensen te veraangenamen door betere isolatiematerialen te ontwikkelen,
betere ventilatiesystemen te ontwerpen, geluidsisolerende
materialen te ontwikkelen, vochtwerende materialen te
gebruiken, energieterugwinapparatuur, HR++ beglazing. En dat
niemand dat weet of merkt, dat het zo vanzelfsprekend is, dat is
toch fantastisch! (Tsjakka). Maar ja, af en toe wil je toch vertellen
wat je nu eigenlijk doet en waarom je het doet en wat er zo
goed aan is…wat een geluk dat er dan nog Bouwfysica is…